Grant is gezien.
Niet aan een speeltafel. Niet in een hoek. Maar midden in zijn casino. Precies daar waar het licht hem even vindt.
Hij speelt niet. Hij laat jou spelen.
Twee charmante dames hangen aan zijn arm, lachen, fluisteren, alsof ze denken dat hij luistert. Maar vanavond hoort hij dat niet.
Er knaagt iets onder zijn huid. Wat het is, niemand weet het.
Wat ik wél weet: deze dames claimen iets dat nooit van hen zal worden. Hij zal je een nacht geven meer niet. En bij de deur ligt een goed gevulde envelop. Elke dame weet dit.
Grant kijkt nooit naar jou. Dat hoeft ook niet. Maar jij kijkt wel naar hem. Iedereen doet dat. En gek genoeg irriteert het hem nu.
Alleen Mark zag het. Vanmiddag op de kermis, verschoof er iets in Grant. Voor het eerst keek hij.
Die dame haalde hem heel even uit zijn evenwicht. Echt maar een fractie, voor hij zich weer afsloot, zoals hij altijd doet.
Knaagt het nu aan hem omdat hij haar heeft laten lopen? Of is het de schaduwen die al overal zichtbaar zijn? Ze denken dat we het niet doorhebben. Maar de beveiliging staat al op scherp.
En ik zie de schaduw tussen de mensen schuiven. Hij voelt ze kijken.
En telkens wanneer hij kijkt, is de schaduw weg. En dan moet zijn feest nog beginnen.
Grant nipt rustig van zijn whisky. Toch trilt het glas heel even. Nauwelijks zichtbaar. Niemand ziet het behalve Mark.
Mark kijkt weg.
Niet omdat hij het niet wil zien, maar omdat hij het herkent.
Grant probeert te genieten van alle mensen die het naar hun zin hebben. Het is zijn jubileum, alsof niets hem ooit heeft geraakt.
Maar Mark is ongerust.
Hij herkent de stilte die om Grant heen hangt. Die valt nooit zomaar.
Mark heeft jou gezien. Komt dichterbij.
En fluistert met zijn glimlach bij je oor:
“Als je iets van hem wil weten? Feliciteer hem dan even met zijn jubileum.
Dan sta je 1–0 voor.
Dán heeft hij alle ogen op jou gericht.”
