
VIP‑LOUNGE.
Een warmrode gloed vult de ruimte, warm en zacht, met een gouden glans over het interieur. Op de achtergrond klinkt een jazzbandje, zacht en ritmisch, precies genoeg om de stilte te breken. Eén uur lang mag je doen alsof je hier thuishoort.
De drankjes schitteren in je glas. De hapjes verdwijnen sneller dan je kunt bijhouden.
En als je geluk hebt, vang je een van de mannen van de Orde. Je herkent ze meteen: Glazen whisky die nooit leeg zijn, horloges die te veel zeggen, maatpakken die geen fouten dulden.
Bij Grant gebeurt niets zomaar.
En de Orde ziet het meteen: jij hoort hier niet.
Eén verkeerde beweging en je wordt onderdeel van hun weekend, zonder één woord.
Ja, ze wedden op je. Je weet niet waarop en voor hoeveel. Kijk goed om je heen. Er zijn al ogen die je volgen.
Durf jij?
De Orde zit achterin, half in de schaduw.
Niet Grant.
Hij is hier ergens.
Altijd net buiten je blikveld
Twijfel je al? Tony is veiliger. Voor nu.
De Orde fluistert in goud.
Maar soms is blauw veiliger