De Nacht van stilte

Er zijn nachten waarop stilte meer zegt dan woorden.

Grant komt hier vaak. Ik was zijn voorbeeld. Hij wilde alles van mij leren. Maar die tijd kregen we niet.  Ik kan hem niet meer behoeden voor fouten of vijanden.

Wat ik ook probeer. Schreeuwen heeft geen zin. Iets omgooien lukt me niet. Fluisteren… ik weet niet of hij me kan horen. Maar het vreemde is:

als ik fluister, vindt hij rust.

Meestal zit hij met zijn leren boekje in zijn hand, bladert erdoorheen alsof hij zoekt naar iets dat hij allang verloren is of naar iemand die hem nog niet vermoord heeft.

Ja, Grant was te jong. Een makkelijk doelwit voor mijn weddenschap. Maar deze man heeft in nog geen dertien jaar meer littekens opgelopen dan de hele Orde bij elkaar.

Als ik weer naar hem kijk, is hij in slaap gevallen in zijn stoel. Een vast ritueel. Niemand krijgt deze pijn stil. Hij gilt in zijn slaap, roept naar zijn vrouw.

Er zijn nachten waarop stilte meer zegt dan woorden.
En wanneer hij eindelijk rust vindt,
fluistert de nacht terug.