Ik ben Jack Montana - en ik was.....

Ik ben Jack Montana. Oprichter… en schaduw van de Orde.

Af en toe, als de sterren gunstig staan, kan ik me even laten zien. Niet voor iedereen, alleen voor wie echt kijkt.

Ja, ik was een rijk man. Gitzwart haar, al begonnen de jaren hun sporen te trekken in mijn baard. De vrouwen vielen voor mijn felblauwe ogen… of voor mijn geld, dat kan ook.

Samen met mijn vrouw Eva runde ik J & E Modehuizen. Kleding voor iedereen, maar de bovenste verdieping… die was voor de elite. En mijn imperium groeide sneller dan ik kon drinken.

Ik had vrienden. Goede vrienden. Mannen die ik alles leerde over zaken doen. We ontmoetten elkaar in hotels, dronken whisky, deelden kennis… en gingen vreemd alsof het een sport was. Ik nam het er van, dat geef ik toe.

Wie die vrienden waren?

George Keaton: iets jonger, mijn schaduw sinds onze schooljaren. Kroegbaas, maar zijn hart lag daar niet. Hij zocht iets groters.

Simon Klein: een eigenaardige vent. Begon met een snackbar, nu runt hij een fastfoodketen waar je u tegen zegt.

Duncan McKay: mijn boekhouder. Te goed, eigenlijk. Hij werd later onze notaris. Een man die alles kon onthouden, alles kon regelen… soms té goed.

En Vince Bailey: militair verleden, donkere randjes. Handig als er problemen waren. Maar over zijn andere zaakjes… daar begon ik niet over.

Dat was mijn kring. Mijn mannen. Mijn leven.

Tot mijn wereld kantelde — in goede zin. Drieëntwintig jaar geleden stond Eva voor me. Een prachtige vrouw: donkerbruin haar, ogen groenblauw met bruine spikkels. Ogen zo warm en helder dat het leek alsof ze me kon lezen.

Ze was in verwachting, en op 13 juni werd ik vader van een prachtige dochter. We noemden haar Bri Montana.

Zwart haar, dezelfde ogen als haar moeder. Een kopie van Eva. Ik was verloren vanaf het eerste moment. Ik deed alles voor mijn kleine meisje.

Ik vergeet het nooit: het moment dat ik ergens grip verloor in de club. Door iets dat ik zelf gestart had.