Ja… mijn broer Thomas was niet een van de makkelijkste. Hij werkte zich al jaren steeds dieper in de nesten. De klootzak zat in de drugs. Handelde erin, maar de sukkel gebruikte ook. En dat maakt je kwetsbaar. Dat maakt je dom. Dat maakt je gevaarlijk voor iedereen om je heen.
Hij dacht: als ik snel geld verdien, kan ik ook bij de Orde komen. Maar ik wil hem er gewoon niet bij hebben. Ik vertrouw hem gewoon niet.
En elke keer als hij viel, moest ík hem oprapen. Elke keer als hij iets verknalde, moest ík het oplossen. En elke keer dat hij iemand tegen zich in het harnas joeg, stond mijn naam eronder.
Montana.
Maar deze keer… deze keer had hij het te bont gemaakt. Hij had iets gedaan wat zelfs ik niet meer kon gladstrijken. Hij had met de verkeerde mensen gespeeld. Mensen die geen waarschuwingen geven. Mensen die niet praten. Mensen die alleen komen halen.
En ik wist: dit keer red ik hem niet met geld. Niet met whisky. Niet met woorden.
Ik had iemand nodig die dingen kon laten verdwijnen. Identiteiten. Sporen. Bewijs. Iemand die in de schaduw werkte. Iemand die ik eigenlijk nooit meer had willen zien.
Ik had Jasper Miller nodig.
Hij klaarde de klus, en ik betaalde hem genoeg om zijn bedrijf opnieuw op te starten. Een zakelijke deal. Meer niet.
Maar daarna… stapte hij in bij Thomas. En samen deden ze klusjes.
Reactie plaatsen
Reacties